در اپرای «زن‌ها همگی همان‌گونه رفتار می‌کنند»، اثر کمدی و تلخ موتسارت و دا پونته درباره هوس، وفاداری و خیانت، چه کسی عاشق چه کسی است؟ یا آیا سردرگمی‌هایی که شخصیت‌های اصلی برای یکدیگر ایجاد می‌کنند باعث شده که با وجود دوئت‌های عاشقانه صمیمانه و کمدی ظاهراً پرجنب‌وجوش، دیگر هیچ چیز درست پیش نرود و فرسایش عاطفی جایگزین احساسات واقعی شود؟ این اثر یک شاهکار بی‌زمان و پر از پرسش‌هایی است که همه ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد. مایکل هانکه، کارگردان برنده جایزه اسکار، یک بار گفت که او صرفاً دقیق عمل می‌کند و نمی‌خواهد واقعیت را تحریف کند. او در دومین کارگردانی اپرای خود پس از دون جووانی در سال ۲۰۰۶، تصویری را ارائه می‌دهد که شبکه آرته آن را «نگاهی ناامیدانه به عشق در تفسیری واقع‌گرایانه و بسیار سرد» توصیف کرده است.